Rozdział VIII

Kasztanowłosa dziewczyna siedziała na pufie przy małym, kawowym stoliku i spokojnie ustawiała domki z kart. Szło jej to perfekcyjnie, jej ruchy były precyzyjne. Jeden zły krok i wszystko, co tworzyła przez dwie godziny runie jak domek z kart. W dosłownym znaczeniu. Ustawiała ostatnie domki, gdy nagle usłyszała głośny trzask drzwi i wszystko runęło. Granger spojrzała na porozwalane karty krytycznym wzrokiem, po czym przeniosła wzrok na sprawcę. Spojrzała na Ginny z wyrzutem, ale gdy zobaczyła, w jaki stanie jest jest jej przyjaciółka, zaniemówiła. Staranny makijaż Ginny Weasley był cały zamazany. Fryzura, tak dokładnie dzisiaj układana była cała zniszczona, a włosy dziewczyny poplątane. Ubrania porozciągane, miejscami nawet podziurawione. Jednym słowem - najmłodsza z Weasley'ów przedstawiała się w dość opłakanym stanie, a całość dopełniały łzy, które wyżłobiły liczne trasy na twarzy Rudej.

-Ginny, co ci się stało? - spytała starsza Gryfonka, pomagając młodszej usiąść na jej łóżku – przecież byłaś z Harrym, on ci to zrobił?

-Nie... Śmierciożercy n-nas zaatakowali... Dokładnie trzech – wyszeptała Weasley.

-Jak to? Śmierciożercy na ulicy Pokątnej? - Hermiona zmarszczyła brwi, a w ich ślady poszedł nos dziewczyny.

-N-nie wiem, skąd o-oni się tam wzięli – ruda dziewczyna zaniosła się płaczem.

-Ale daliście rade, tak? Nic ci nie jest, na pewno? Z Harrym wszystko w porządku? - brązowooka bardzo się martwiła. Śmierciożercy w samym sercu ulicy Pokątnej? Co jeśli planują jakieś zamachy?

-Nie, nic nam nie jest – otrząsnęła się Ginny, a jej głos nabrał normalnego tonu – ale Harry ze mną zerwał – westchnęła i rzuciła się na łóżko. Hermiona podziwiała przyjaciółkę. Nie wiadomo co by się działo, Gin nie użalała się nad sobą. Szybko otrząsała się z sytuacji i zachowywała zimną krew.

-Tak mi przykro... - wyszeptała kasztanowłosa – I nie będę ci robić wykładów, które będą pełne pustych słów. Po prostu wiedz, że cokolwiek by się działo... Zawsze możesz na mnie liczyć, Gin.

-Dziękuje ci, Herm. Jesteś najlepszą przyjaciółką na świecie.

* * *

-Oj braciszku. Twoje życie uczuciowe zaczyna mi trochę ciążyć, wiesz? - zaczął George Weasley, po wysłuchaniu opowiadania brata – i tak po prostu ją pocałowałeś, było fajnie i w ogóle, a ona powiedziała, że to nie ma sensu i się teleportowała?

-Tak było! Słowo Huncwota! - zapewniał Fred po siódmym już kieliszku Ognistej Whisky.

-Jak powiedziałeś, że stawiasz Ognistą, od razu wiedziałem, że chodzi o babę. Ty nigdy nie stawiasz Ognistej – zapewniał George.

-Co ty tam możesz wiedzieć.

-Wiem więcej, niż ci się wydaje.

-Wiesz więcej, bo jesteś pijany.

-Ty też.

-Wiem.

-Ja też.

-Dobra, zbierajmy się do domu – zaproponował Fred.

-Po co? - majaczył drugi.

-Mam szalony pomysł, którego będę żałować, ale dopóki jestem upity, nie ma dla mnie rzeczy niemożliwych. - powiedział i wstał ze swojego miejsca, patrząc na brata.

-Prowadź, Freddie – również wstał i ruszył za bratem.

* * *

-Też to słyszysz? - spytała się Hermiona swojej najlepszej przyjaciółki, w trakcie poprawiania jej makijażu. Weasley dochodziła do siebie. Młodsza Gryfonka uniosła brwi i zaczęła wsłuchiwać.

-Pewnie Fred i George wreszcie przyszli do domu. Na mój gust, to rodzice za dużo wyjeżdżają w te wakacje – westchnęła – Nie, żeby mi to przeszkadzało – dodała, widząc zaskoczona minę przyjaciółki. Dziewczyny powróciły do swojego zajęcia, ale gdy drzwi od pokoju się otworzyły, zamarły. Fred wtoczył się do pokoju i chwiejąc się, podszedł do Hermiony. Ku ogólnemu zdziwieniu wszystkich, uklęknął przed nią.

-Miona! Bądź mą muzą! - darł się Weasley na cały dom.

-Fred, ty jesteś pijany! - przekrzykiwała go kasztanowłosa Gryfonka. Ginny i George patrzyli na tę z rozbawieniem.

-Ma miłość nie zna granic, będę kochać – nawet za nic! - wrzeszczał nie przerywając bliźniak.

-Do jasnej cholery! Fred!

-Wyjdź za mnie! - rudowłosy sięgnął po bardziej drastyczne środki.

-Nie wiesz, co mówisz – stwierdziła Hermiona, gdy zdążyła się już trochę uspokoić – cuchnie od ciebie Ognistą na kilometr.

-Dla ciebie nawet się wykąpie – powiedział chłopak, patrząc na Gryfonkę z uwielbieniem.

-I to mi wypominał, że za dużo wypiłem – mruknął obrażony George. Dziewczyny zaśmiały się cicho.

-Fred – brązowooka postanowiła grać na zwłokę – może byś poszedł już spać – spytała z nadzieją w oczach.

-Zależy... - zaczął – co za to dostane.

-Zależy... - zaczęła Hermiona przedrzeźniając Freda – co za to chcesz. Weasley nadstawił policzek. Dziewczyna westchnęła i cmoknęła bliźniaka w policzek.

-Dobranoc – powiedział wesoło rudzielec i ciągnąc swojego bliźniaka, wyszedł z pokoju.

-Za dużo się dzisiaj dzieje – stwierdziła Ginny, gdy jej przyjaciółka opadła bezwładnie na łóżko.

* * *

-Bracie, co to było?! - zawołał George.

-Jak to co? Oczu nie masz? - naburmuszył się Fred.

-Po co ta cała szopka? Ona i tak nie brała tego na poważnie, bo jesteś pijany!

-Przestań się drzeć – skomentował Forge.

-Zachowujesz się jak dziecko. Może kiedyś dorośniesz i zobaczysz, że... - zaczynał swoją reprymendę bliźniak-strateg-George Weasley, ale jego brat już smacznie spał.

* * *

-I co ja mam teraz z tobą zrobić, Greg? - spytał mężczyzna nienaturalnie niskim głosem. Facet stojący naprzeciwko niego zadrżał.

-P-panie... Ja się starałem, tylko, że...

-Twoje tłumaczenie nie zwróci mi tej szansy, Gregory. Mogła już być martwa, gdyby nie twoja niedokładność.

-Ależ panie! - obruszył się mężczyzna zwany Gregory'm – działałem bardzo dokładnie i zgodnie z planem. Nie popełniłem ani jednego, małego błędu!

-Więc jak wytłumaczysz to – oprawca przeciągał sylaby wiedząc, że to napawa jego sługę strachem. - że dziewczyna nadal żyję, a nawet się nie broniła, ona nawet nie wiedziała, że ją atakujemy! – źrenice mężczyzny natychmiast się zwężyły.

-N-nie ma pojęcia, p-panie...

-Ja również, Gregory. Mimo, że jesteś moim wiernym sługą, nie mogę sobie pozwolić na więcej takich wpadek.

-Co zamierzasz zrobić, panie? - spytał Greg, cały się trzęsąc.

-Chyba się domyślasz, Greg. Szkoda mi będzie takiego sługi, jak ty. Avada Kedavra!

Pokój rozświetlił zielony promień. Odgłos ciała, padającego bezwładnie na twardą posadzkę i gardłowy śmiech.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Cześć i czołem! ;D *Rozdział napisany w przypływie pomysłów*. Nie wiem, co napisać, więc powiem że za chwilę wstawię posta o dodawaniu rozdziałów w wakacje. Proszę o komentarze i o zobaczenie do tego posta :D Pozdrawiam ;*

~Katniss ;33